Ik Ben Emma Bovary !
ANTWERPEN-Enkele jaren geleden op persreis in Normandië, bezocht ik in Rouen het “ Cimetière Monumental”. Hier ligt één van Frankrijks grootste schrijvers begraven, Gustave Flaubert. Eerlijk gezegd kreeg ik toen nog altijd rillingen bij die naam, een trauma uit de jeugd tijdens mijn atheneum doortocht in KAD Deurne. Oorzaak, de leraar Frans, die ons de opdracht gaf als zestienjarigen om Madame Bovary van Flaubert te lezen en te ontleden.
Sinds 11 januari 2026 is alle schrik en angst naar dit boek verdwenen en dit dankzij het triumviraat van Verhoeven, Blom en Lema, die me trakteerden op de musical Madame Bovary door Productiehuis Iskariot. Twee uur en een half lang ( wel met pauze) werd ik op meesterlijke wijze gebracht in het turbulente leven van Emma Bovary. Wanneer ze haar groene flesje met arsenicum binnen heeft laat ze ons beelden zien van haar verleden, haar leven dat een eeuwige strijd was tussen fantasie en realiteit. We maken kennis met een vrouw die de schuchter dokter Bovary in haar leven toelaat maar het turbulente en frivole Parijs niet kan verwisselen voor het voor haar saaie platteland.
Ze komt met zichzelf in de knoop. “ Wat wil Ik? “ wat wil Ik niet?”. Ze wordt een rusteloze ziel en zoekt heil in twee minnaars. Als uiteindelijk ook haar financiële toestand hopeloos is gaat ze eraan ten onder. Ik Haat Mezelf maar Ik Ben Emma Bovary.
Frustratie, eenzaamheid en aftakeling zullen de bovenhand krijgen.
Dit verhaal wordt ons zowel in de dialoog-theater vorm als in het muzikale aspect op grandioze manier gebracht door drie toppers.
Sandrine is Madame Bovary en lukt erin om de hele twee akten op het toneel te blijven. Een diva met een bekoorlijke stem. Tegenspelers Michiel De Meyer en Thomas Cammaert moeten af en toe eens van de scene verdwijnen om zich om te kleden tot een ander personage, wat ze grandioos doen. Michiel neemt onder meer Leon en Rodolphe, de twee respectievelijke minnaars van Emma, tot zich.
We krijgen een sober, modern decor maar waarin de sfeer van de 19e eeuw tot evocatie komt door een aantal meubelen en kostuums.
Het zeskoppig live-orkest maakt actief deel uit van deze musical en wordt op subtiele wijze geëngageerd in het spel. Zij staan onder leiding van Laure Campion, die haar piano meesterlijk laat tokkelen.
Voorstelling in de rode Zaal van het Fakkeltheater tot 1 februari.
En voor de schrijvers: ik had in die atheneumjaren nog een tweede boektrauma: L’Etranger van ene Albert Camus.
Tekst en foto’s: Gust Charrin.
